De antisemitische Eindverklaring van Bloudan
Op het Congres van Bloudan werd een eindverklaring opgesteld, dat uiteindelijk vooral een haatdragende aanklacht tegen de Joden was. De eindverklaring was gedegradeerd tot een antisemitisch islamitisch pamflet met de titel ‘Islam en Jodendom’. Het bleek een pamflet te zijn met een enorme invloed, waarin Joden werden neergezet als een bedreiging voor de islam en voor de wereld. Het legitimeerde geweld tegen Joden, maar ook meer algemeen tegen elke macht waarvan men vond dat die zich tegen de islam keerde. Het legde de basis voor het latere islamitische terrorisme in al z’n vormen, waarbij al het geweld vanuit de islam gerechtvaardigd werd.
Het vervolg
We kijken naar de invloed van het antisemitisme binnen de islam vanaf de Tweede Wereldoorlog tot op de dag van vandaag. Want ook, misschien wel vooral vandaag wordt die antisemitische invloed van de islam op onze samenlevingen steeds sterker en steeds zichtbaarder.
Tegelijk is er het islamitisch geïnspireerde terrorisme. Wat drijft deze mensen om zoveel mogelijk vooral Joden de dood in te jagen en zichzelf erbij? Wat drijft de leden van Hamas en Hezbollah om zich ten koste van hun leven in te zetten om Israël te terroriseren? Welke duistere macht zit daar achter?
De Koran is het centrale boek van de islam, maar ook de Hadith en de Soenna zijn geschriften die binnen de islam vrijwel net zo belangrijk zijn. Dit zijn echter geschriften waarin staat dat tegenstanders van de islam uit de weg geruimd mogen worden. Zij prediken dan ook vooral haat tegen mensen die de islam niet volgen. Dat betreft met name Joden, maar ook christenen, andersgelovigen en mensen die niet religieus zijn.
Op het Congres van Bloudan in 1937 kregen de Hadith en de Soenna een veel prominentere rol binnen de islam. Een van de harde afspraken die toen gemaakt zijn binnen de Arabisch-islamitische wereld is dat er met de Joden in Palestina geen compromissen zouden worden gesloten. Geen vredesdeals, geen verdeling van land, maar juist verdrijving van de Joden uit het land dat immers Allah toebehoorde… We zijn al decennialang getuige van deze manier van handelen tegenover de Joden en Israël. Het is de diepere reden waarom vredesdeals tussen Israël en de Palestijnen elke keer weer mislukken.
De Eindverklaring van Bloudan is vooral een antisemitische haattekst geworden tegen de Joden en tegen hun aanwezigheid in toenmalig Palestina. De moefti van Jeruzalem speelde daarin een belangrijke rol.
De moefti van Jeruzalem
In 1918 besloten de Britten om de functie van moefti van Jeruzalem op te waarderen. Sindsdien werd hij ‘grootmoefti’ genoemd. Nadat de eerste overleden was, werd in 1921 zijn halfbroer Mohammad Amin al-Hoesseini de nieuwe grootmoefti van Jeruzalem. Hij zou een afstammeling zijn uit de bloedlijn van de profeet Mohammed. Zijn vader streed al tegen de Joodse immigratie naar Palestina sinds het einde van de 19e eeuw. Eigen ervaringen in Turkije versterkten daarnaast zijn Arabisch nationalistische gevoelens.
Toen de Britten vanwege het antisemitisme in Europa steeds meer Joden toelieten in hun deel van het mandaatgebied Palestina, begon Al-Hoesseini zich daar steeds meer tegen te verzetten. Hij riep andere moslims op om zich ook te verzetten.
Vooral toen de Britten met een voorstel kwamen om het land te verdelen riep hij de islamitische leiders bijeen. Want Al-Hoesseini wenste geen Joden op islamitisch grondgebied, en zeker ook geen opdeling van Arabisch gebied. Dat zou een blamage voor Allah zijn. Hij wilde dat Syrië-Palestina één groot Arabisch islamitisch gebied zou blijven, zonder Joden.
Omdat de Britten zijn congres niet in Jeruzalem wilden, week hij uit naar het Syrische Bloudan. Daar vond in 1937 het congres plaats.
Dit congres werd een keerpunt in de manier waarop men binnen de islam dacht over met name Joden. Het politieke nationalisme verschoof naar een religieus, islamitisch antisemitisme, vooral gebaseerd op de Hadith en de Soenna. Het antisemitische pamflet met de titel ‘Islam en Jodendom’ werd voor de islam wat ‘Mein Kampf’ was voor de nazi’s.
Met toestemming overgenomen van de website https://levenindeeindtijd.nl
Het artikel is vanwege de leesbaarheid in meerdere delen gesplitst
Auteur: Lammert de Wit
